மறைமுகம்

மின்னல் ஒன்று என் மார்பில் மெதுவாக சாய்ந்தனுதே ...
வெட்கம் கொண்டு என் கண்களில் கார்மேகம் தொன்றிட்டதே ...
ஆனாலும் என் கால்கள் அறியாமலே பூக்கள் மேல் அடிவைத்ததேனோ ...?
சொல்லாமல் கொள்ளாமல் புலம்பாமலே தேனிக்கள் சினம் கொண்டதேனோ...?
பூக்களின் தேன் எல்லாம் என் பாதம் சுவைத்திட்டதோ...?


கண்ணின் மேகங்கள் மின்னலைப் பார்த்து கன்னத்தின் வழியாய் உதட்டினை அடைந்தது ...
மின்னல் கார்மேகம் வருவதைக் கண்டு கொஞ்சம் ஏற்றமாய் உதட்டினைத் தொட்டது...


என்ன நடந்திடுமோ வானும் மின்னும் ஒன்றுடன் சேர ...?
மழை பொழிந்திடுமோ நாவின் நரம்புகள் சாரலை நாட ...?


இனி கண்கள்தான் என்ன செய்யுமோ ...?

இரு உதடும் மழையினைக் காக்க

கண்கள் மூடி இதம் குளிரினை மீட்க்க

முட்கள் மலரோடு இருந்திட்டல் காலம் இனி ஒரு கணம் கூட தொடராது என்றேன்...

தேன் மலரோடு இருந்திட்டல் நேரம் இனி தேனே மலராக மாறிடும் என்றேன்...

கண்கள் திறந்துவிட்டேன், நீ நிறம் மாறும் முன்பே நித்தம் நித்தம் ரசித்திட ...

கைகள் முட்கலடி, உன்னை அறைவனைக்கும் முன்னாள் தேனிக்கு பதில் சொல்ல ...

வழிவிடுமோ கற்பனைகள் ...?

உனது இலைகள் என் கரங்களைப் பிடித்தன...

முட்களை உதறிவிட்டு என்னை கைப்பற்றிச் சென்றன...

| பரதன்

நீ வருவாய் என...

பிறந்துவிட்டேன் இவ்வுலகில்; படைத்ததோ இருவர்;
கண் சாய்ந்த நேரத்தில் மறைந்துவிட்டார் ஒருவர்,
இறைவன் படைத்த மிகப்பெரிய தவறு-மனது-இனால்
ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் கதறி அழுகிறது...

பிறந்தவர் இறப்பதும்; இறப்பவர் பிறப்பதும்;
ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும் என்பது நியதியாயிற்று,
கூறியதோ கீதையில் - ஓர் உயிர் எழுதிய உயிரில்லா வாசகம்,
அவ்வுயிருக்கும் எனக்கும் வித்தியாசமுண்டு...

முழுமை அன்பு வைத்திருப்போர் இவ்வுலகில் இருந்தும்,
பிரிந்திருப்பதை ஓரளவு ஏற்றுக்கொள்ளலாம்...
இறந்து உடன் இருப்பது ஏற்றுக்கொள்ளலாகாது,
நிகழ்ந்தது எமது வாழ்கையில்...

நல்லதோர் வீணை செய்தேன்...
அதை நலங்கெட புழுதியில் எறிவதுண்டோ...
சொல்லடி சிவசக்தி, எனது தந்தையின் நல்லுயிரை எம்மைவிட்டுப்
பறித்துச் சென்றது என்?

இதுவரை பார்க்கா சொந்தம் கூடியிருந்த அந்நாள்,
இன்னும் என் கண்முன்...தேவையில்லை எனக்கு...
நுனியளவு சிரிப்புப் புன்னகையோடு, என் தலையை தடவி,
ஐயா என செல்லமாய் அழைக்கும் அந்த உயிர் வேண்டும்...

கடைசி மூச்சை உணர்ந்து, கைப்பற்றி அழுது, எண்ணெய் தடவி,
அரிசி போட்டு, மொட்டை அடித்து கழுவிவிட்டேன்...
எனது பக்கத்தில் அமர்ந்து தொடர்ந்து பார்கிராயே,
உன்னை தொட முடியாமல் கசியும் மனதுதிரத்திர்க்கு மருந்தில்லை...

அவளது மஞ்சள் முக மலர்ச்சி, சிவப்பு வர்ணப்புடவை,
வளையல்கள் நிறைந்த கைகள், மகாலக்ஷ்மி வந்தது போல் இருக்கும்,
எனது அன்னையின் வரவு கறுப்புப் புள்ளியோடு முடிவடைந்தது,
நீர் இல்லா காரணத்திற்காக...

சொந்த இள கனவில், கண் சாய்ந்த நொடியில்,
முகப்பரு வலிக்க சாய்ந்திருந்த உனது மடிகள்,
உடல் வலிக்க மண்ணுக்குள், உம் படத்தை கையிலேந்தி,
சமர்பித்தேன் கண்ணீர்களை உரமாக...

உமது பாதம் பதித்த பயணத்தை பார்த்த நான் இப்போது
பயணிக்கிறேன் நீ இல்லாமல்...ஆனால் ஒரு கால் குறைகிறது...
போகும்போது கண்டிப்பாக எண்ணெய் எதிர்பார்த்திருப்பாய்...
நான் உன் அருகில் இல்லாதது பெருங்காயம்...

இன்னமும் வீட்டில் உள்தாப்பா போடா உறங்குகிறேன்...
நீ வருவாய் என....

அப்பா

சிறு வயது ஞாபகங்கள் என்னை தளவியது...

நாள்தோறும் உமது கையில் இருக்கும் ரோமங்களை தடவிப் பார்ப்பதே எமது வேலை...

எனது குட்டி கை விரல்கலை முகர்ந்து பார்ப்பது உமது வேலையாயிற்று...

உமது மார்பில் படுத்து உறங்கிய நினைவுகள்...

இப்போதும் என் தலையணையை அலுத்திபிடித்துக் கொண்டு நினைத்திருப்பேன்...

ரீங்கார தொலைப்பேசி மூலம் தகவல் கொடுத்து காத்திருப்பேன்...

வேலை முடிந்து வரும் பொழுது உணவுகள் ஏதும் வாங்கி வருவார் என்று...

தாமதமாகி விட்டதன் மூலம் உறங்கி விடும் எமது விழிகள்....

மோட்டார் சப்தம் செவியை துளைத்ததும் விழித்த கண்கள் தேடும் உன் முகம் எங்கே என்று...

நினைவு தெரிந்த நாள் முதல் அடித்ததில்லை உமது கரங்கள் என்னை...

எல்லாம் செய்து கொடுத்தீர்...உம்மை விட்டு மூன்று வருடம் பிரிய வேண்டிய சூழ்நிலை...

உன்னை நினைக்கா நாளில்லை...

அங்கேயும் அப்டித்தான் என்று நான் அறிவேன்...

திடுக்கிட்டது ஒரு நாள்...

அந்த சம்பவம் என் வாழ்வில் மறக்க முடியாதது...

உம்மை பிரிந்து விடுவேனோ என்று என் உள்ளம் கேட்டது...

வேண்டாத தெய்வமில்லை...

நீர் என்னை கண் விளித்து பார்த்தும்...எனக்கு உயிர் வந்தது...

சிரித்தேன்...மகிழ்ந்தேன்...

பொறுக்கவில்லை அவனுக்கு......

மறுபடியும் இன்னொரு கண்டம்...

கடைசியாக உமக்கு முத்தம் தந்து பிரிந்த ஞாபகம் கண்முன் நினைவுகள்...

வேண்டுகிறேன் இறைவனை...

நீர் என் வாழ்வில் கடைசி வரை இருக்க வேண்டுமென்று...

நீர் இல்லாத வாழ்கையை நினைத்து பார்க்க முடியவில்லை...

இதுவரை என்னை சந்தோஷப்படுத்திவிட்டு... கலங்க்கப்படுத்திவிடாதீர்கள்...

நினைவில் அல்ல... நிஜத்தில் இருக்க வேண்டும்... என்றும் என்னுடன்... அப்பா...

~பரதன்~

வாமணன் - ஒரு தேவதை

ஒரு தேவதை பார்க்கும் நேரமிது...

மிக அருகினில் இருந்தும் தூரமிது...

இதயமே...இவளிடம்...உருகுதே...

இந்த காதல் நினைவுகள் தாங்காதே...

அது தூங்கும் போதிலும் தூங்காதே...
பார்க்காதே ...என்றாலும்...கேட்காதே...

என்னை என்ன செய்தாய் பெண்ணே...

நேரம் காலம் மறந்தேனே...

கால்கள் இரண்டும் தரையில் இருந்தும்...

வானில் பறக்கிறேன்...

என்ன ஆகிறான்...

எனக்கு போகிறேன்...

வழிகள் தெரிந்தும் தொலைந்து போகிறேன்...

காதல் என்றால்...பொல்லாதது...புரிகின்றது...

கண்கள் இருக்கும் காரணம் என்ன...

என்னை நானே கேட்டேனே...

உனது அழகை காணத்தானே...

கண்கள் வாழுதே...

மரண நேரத்தில்...உன் மடியின் ஓரத்தில்...

இடமும் கிடைத்தால் இறந்தும் வாழுவேன்...

உன் பாதத்தில்...முடிகின்றதே...என் சாலைகள்...

இந்த காதல் நினைவுகள் தாங்காதே...

அது தூங்கும் போதிலும் தூங்காதே...

ஒரு தேவதை பார்க்கும் நேரமிது...

மிக அருகினில் இருந்தும் தூரமிது......

காகித ஆட்சி

பிறந்த இடம் அறிவோம்,

பிறந்ததினால் அழியும் இடம் அறியாது,

அழிந்தப்பின் போகும் இடம் புரியாது.

பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடையில் ஒரு வாழ்கை,

ஆசைப்படும் வாழ்க்கை அல்ல,

கட்டாய வாழ்கை.

அருகினில் இருக்கும் உனது பெற்றோர், உறவினர், நண்பர், மனைவி, பிள்ளை...

இத்தனையும் தாண்டி ஓர் உறவை நீ தேடுவாய்,

நீ வசிக்கும் இடத்தில் பல வித குறைகள் இருப்பதை நீ அறிவாய்...

பிறந்தோம், படித்தோம், பணம் எடுத்தோம், சாதித்தோம், இறந்தோம்...

அனைத்திலும் பங்கெடுத்த நீ, உன்னை மறந்தாய் என்பதே உண்மை...

புரியவில்லை?

எழுந்தாயா, குளித்தாயா, உண்டாயா, சில பல கடமைகளையும்

கட்டாயங்களையும் செய்தாயா, மறுபடியும் உறங்கும் நீ செய்யும் அத்துனை

விஷயங்களும் உன் உடலுக்காகவும், அடுத்த நிமிஷ வாழ்க்கைக்காகவும்,

மற்றோருக்கும் செய்கிறாய் ஒழிய உனது மனதிற்கு செய்ய மறந்தாய்

என்பதை சொல்கிறேன்...

இத்தனை நாட்களாய் வாழ்கிறாயே...ஒன்றினை உணர்ந்தாயா?

பணத்தை படைத்ததினால் தானே நீ இவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறாய்...என்பதை...

உனது வாழ்க்கையை கட்டாயப்படுத்தி விட்டது ஒரு காகிதம்...

ஒவ்வொரு நிமிடமும் வாழ்கிறாயா என்பதை சிந்தனை செய்?

என்று நீ சுவாசிப்பதை ரசிக்கிராயோ...அந்த ஒரு நொடிகளாவது

வாழ்ந்திருக்கிறாய் என்ற சந்தோஷம் கிட்டட்டும்...

~பரதன்~

எனக்குப் பிடித்தது....

....அமைதியான சூழ்நிலையில் படிக்க....

காலை கதிர் சூரியன்...

சூரிய ஒளி வீட்சை காட்டும் பனி...

மலர்ந்த பூக்கள்...

காற்றடித்துச் செல்லும் காய்ந்த இலைகள்...

அமைதியான வேளையில் குயிலின் கானம்...

முத்தாகத் தூறும் மழை... அதன் சாரல்...சூடான காப்பி...

ஓய்ந்தப்பின் ஒழுகும் நீர் துளிகள்...

அதன் சப்தம்...

மாலை வெயில் மறைவு...

அந்நேரத்தின் வானின் நிறம்...கதவோரம் ரசித்தபடி டீ...

குளக்கரை ஓரம் தென்னை மரத்தின் சாய்ந்தபடி... பௌர்ணமி நிலவு... பாரதியார் கவிதை...

தூரத்திலிருந்து கேட்கும் ஆலய மணி ஓசை...

மசூதியின் அமைதி...

சாந்தி மந்திரம்...

அழகிய கோலங்கள்...

வயற்காடு...மண்வாசனை...

மலையடிவாரம்...சில்லென்ற காற்றோடு எனக்கு பிடித்த பாடல்கள்...

குழந்தைகளின் சிரிப்பு...அந்த சிறு உதட்டு முத்தம்...

பெண்ணிடும் கண்மை...அழகிய கண்...

கூர்ந்த மூக்கு...குறும்பு சில்மிஷங்கள்...

காற்றிலாடும் காதோர முடி...சிறு ரோமம் கொண்ட காதுகள்...

பாவாடை தாவணியில் அழகிய கால் கொலுசுகள்...வர்ண வளையல்கள்...வெட்கம்

மார்கழி குளிர்...விசிறி...சிலம்பாட்டச் சத்தம்...ஜன்னலோர தூக்கம்...

வெள்ளை நிறம்...கருப்பு....

கம்பீரத் தோற்றம்...வாசனை...

இருட்டறையில் இயற்கை வெளிட்சம்...

இசை...மெல்லிசை... ஒவ்வொரு வாத்தியங்களின் சிறந்த ஒலி...

சைவ உணவு...கோவில் சாதம்...

நட்பு பேட்சு...

தந்தையின் அரவணைப்பு...

எல்லாம் அடங்கிய தாயின் மடி...

....இன்னும் இருக்கு....

எவ்வளவோ இருக்கிறது கற்க

பெற்றோர்கள்-பிள்ளைகள்-இவர்களுக்கு இடையில் மோதல்கள் இருப்பது இயல்பு. நான் இங்கு கூறப்போவது கல்வி மற்றும் கலை ரீதியில் இவர்களுக்கு இடையில் இருக்கும் மோதல்கள். சில பெற்றோர்கள் பிள்ளைகள் தனக்கு என்ன பிடித்திரிக்கிறதோ அந்த துறையை தான் தன் பிள்ளை தேர்ந்தெடுத்து பயில வேண்டும் எண்ணம் கொண்டிருக்கிறார்கள். சில பெற்றோர்கள் பிள்ளைகள் போக்கில் விட்டு விடுவது. பிள்ளைகளும் அதே போன்றுதான். மருத்துவர், வழக்கரைன்யர், ஆசிரியர், பொறியியலாளர், தொழில்நுட்பம் என்ற துறைகள் மட்டுமே நம் இந்திய சமுதாயம் பயில வேண்டும் என்ற சட்டமா என்ன? ஏன் அவர்கள் அதையும் தாண்டி இன்னும் ஆயிரக்கணக்கான துறைகள் இருப்பதை உணர்வதில்லை. பணம் நிறைய சம்பாதிக்கலாம் என்ற பேராசையா? கவ்ரவமா? அல்லது வற்புறுத்தலா? இந்த துறைகளை மட்டும் தேர்வு செய்வது, பிறகு போட்டி அதிகமாக இருப்பதால் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை என்று அரசாங்கத்தை குற்றம் கூறுவது, கைவசம் பிழைப்பதற்கு வேறு கலை ஏதும் தெரியாது, கற்றுக்கொள்ள பணம் இல்லை அல்லது வாய்ப்புகள் கிடைக்கவில்லை. கல்வியும் கலையும் ஒன்றுதான். தேவி சரஸ்வதியை கூட கல்விவாணி என்று அழைப்பதில்லை, கலைவாணி என்றுதானே அழைக்கிறார்கள். இந்த கல்வி கற்கும் சமயத்தில் கலையும் கற்கலாமே! இந்திய கலாச்சாரங்கலிலே தற்காக்க வேண்டிய கலைகள் பல இருக்கின்றன. காக்கலாமே. டேக்வாண்டோ , கராத்தே என்ற வரிசையில் எத்தனை பேர் சிலம்பம் கற்கின்றார்கள்? பரதநாட்டியத்தை விட பெல்லி, சல்சா நடனத்திற்கு மவ்ஸ் அதிகமாக இருக்கிறது. கல்வியைப் பற்றி பேசும் போது சமயல்துறை, ஒலி/ ஒளிப்பரப்பு துறை, வியாபார துறை, இசை, ஓவியம், முடி அலங்காரம், வீடு சீரமைப்பு, ஆடைகள் படைப்பு, எழுத்து, என்ற இன்னும் பல விதாமான துறைகள் இருக்கின்றன. அனைத்திலும் மற்ற இனத்தவர்கள் நன்றாக சம்பாரித்துக் கொண்டும் சாதித்தும் வருகிறார்கள். ஏன் நம் இந்தியர்களுக்கு மட்டும் இது தோன்றவில்லை? இப்படியே மற்றவர்களை குற்றம் கூறிக்கொண்டு, மதுபானம் அருந்திக்கொண்டு, புகைப்பிடித்துக்கொண்டு வாய்ப்பு இல்லை என்று வேலைக்கு போகாமல் இருந்தால், மறுபடியும் ஐந்து பேர் ISA-வில் உள்ளே செல்ல வேண்டியதுதான். முதலில் உன் வழியும் சிந்தனை விழியும் சரியாக இருக்கிறதா என்று பார், பிறகு மற்றவர்களை கூறலாம் குற்றம். நேரத்தை செலவழிக்க வேண்டாம். படிங்க, எதுவெல்லாம் இருக்கோ அனைத்தையும் படிங்க,கத்துக்குங்க, கலைகளை எல்லாம் கத்துக்குங்க. இந்த இந்திய சமுதாயம் வெற்றியடைய இது ஒன்றுதான் வழி.